Fotooos
Alvast een paar fotootjes voor de nodige indrukken. Reisgenote heeft er zooooveel gemaakt dat ik het rustig aan kon doen.
Fotooos
Alvast een paar fotootjes voor de nodige indrukken. Reisgenote heeft er zooooveel gemaakt dat ik het rustig aan kon doen.
NY, NY a city so nice…
Even een kleine update na eerste twitterberichtje om te laten weten dat we ondanks wobbly flight goed waren aangekomen.
Gisteren de Marathon, weer een belevenis op zich. Aangezien wij niet door hadden dat de nacht ervoor de wintertijd hier weer was ingegaan, stonden wij ruim op tijd langs de lijn. Maar waren zeer verbaasd dat het allemaal zo lang duurde. Roland (die wij oa kwamen aanmoedigen) had zich absoluut in de tijd vergist, ze waren zeker een uur later gestart!
Ook bij Paul Weller begon het allemaal precies een uur te laat. Heel lang in de rij gestaan, waardoor we als eerste in de zaal konden. Er werd ons verteld dat er van 20.00 tot 21.00 een voorprogramma was en daarna tot 23.00 uur zou Paul aan de beurt zijn. Wij vroegen ons alleen af dat ondanks dat ze ons dat verteld hadden waarom het dan toch zo laat begon? Vonden wij zeer onamerikaans…
Pas toen we in het hotel aankwamen (voor ons 0.30) en Mina het internet opstartte viel haar blik op de tijd. Nou ja, hebben wij gisteren een uur extra gehad.
Zaterdag met oud school-en hockey vriendinnetje geluncht die ik al meer dan 20 jaar niet had gezien. Erg gezellig en leuk haar weer te zien. Daarna naar Metropolitan Museum voor de Modern Art. Geshopt heb ik ook al, verder gaan we vandaag nog naar Apple-store, kinderboekwinkel en vanavond naar een lezing van Jennifer Donnely (ofzo), boek Revolution, in Borders. Wordt een bijzonder boekwinkel bezoek!
Tot zover ff. We gaan zo weer op pad.
NY, NY a city so nice…
Even een kleine update na eerste twitterberichtje om te laten weten dat we ondanks wobbly flight goed waren aangekomen.
Gisteren de Marathon, weer een belevenis op zich. Aangezien wij niet door hadden dat de nacht ervoor de wintertijd hier weer was ingegaan, stonden wij ruim op tijd langs de lijn. Maar waren zeer verbaasd dat het allemaal zo lang duurde. Roland (die wij oa kwamen aanmoedigen) had zich absoluut in de tijd vergist, ze waren zeker een uur later gestart!
Ook bij Paul Weller begon het allemaal precies een uur te laat. Heel lang in de rij gestaan, waardoor we als eerste in de zaal konden. Er werd ons verteld dat er van 20.00 tot 21.00 een voorprogramma was en daarna tot 23.00 uur zou Paul aan de beurt zijn. Wij vroegen ons alleen af dat ondanks dat ze ons dat verteld hadden waarom het dan toch zo laat begon? Vonden wij zeer onamerikaans…
Pas toen we in het hotel aankwamen (voor ons 0.30) en Mina het internet opstartte viel haar blik op de tijd. Nou ja, hebben wij gisteren een uur extra gehad.
Zaterdag met oud school-en hockey vriendinnetje geluncht die ik al meer dan 20 jaar niet had gezien. Erg gezellig en leuk haar weer te zien. Daarna naar Metropolitan Museum voor de Modern Art. Geshopt heb ik ook al, verder gaan we vandaag nog naar Apple-store, kinderboekwinkel en vanavond naar een lezing van Jennifer Donnely (ofzo), boek Revolution, in Borders. Wordt een bijzonder boekwinkel bezoek!
Tot zover ff. We gaan zo weer op pad.
Mysterie
Een aantal van jullie weet dat mijn buren van nummer hs en ik een wespennest tussen ons in hebben, waar ik tot nu toe het meeste last van heb. (Hoewel ik sinds dinsdagavond nog geen nieuwe meer heb gezien durf ik nog geen 'gehad' achter de vorige zin te zetten.) Dankzij mijn geweldige collega B. heb ik dinsdagavond een of ander poeder rond en in de mogelijke ingang 'gestrooid'. Toen ik na het hockeyen om een uur of 0.00 thuis kwam lagen er nog/weer twee dooie wespen, sindsdien is er nog geen een bijgekomen.
Die wespen heb ik laten liggen om te kijken of er nog nieuwe bijkwamen. Ja ik weet een rare gedachtekronkel want ik had ze net zo goed kunnen opruimen… Maar dan had ik dit stukje niet kunnen schrijven.
Want vanochtend zit ik te ontbijten, muziekje aan en opeens denk ik weer zzzzz te horen. Geluid uit, goed luisteren: niets. Eens rondkijken in mijn study-deel van de kamer: niets. Nog eens in de vensterbank gekeken en wat zie ik? Twee onthoofde wespen! Bij nadere inspectie blijkt dat de wespen die ik had laten liggen niet meer op hun plek liggen. Echt waar!
Wat is hier gebeurd? Diverse scenario's hebben zich al in mijn hoofd afgespeeld.
1. De Opper van de Koningin heeft als laatste daad de twee onthoofd volgens traditioneel ritueel, om daarna naar het nest af te dalen en samen met zijn geliefde Koningin te sterven.
2. Er is een huurmoordenaar ingezet door de Opper en deze spin heeft zijn draadje om de dode wespen hun nekje gesponnen om het alombekende ritueel uit te voeren. Hierna is hij beloond met de toestemming een fantastisch mooi web op mijn fiets te mogen spinnen.
3. Ik loop in mijn slapeloze nachten te slaapwandelen en heb in een nachtmerrie de wespenhoofdjes van hun romp gescheiden met hulp van het geboortekaartje dat nog in mijn vensterbank staat.
Ik kan zo 1-2-3 dit mysterie niet oplossen, jij?
Mysterie
Een aantal van jullie weet dat mijn buren van nummer hs en ik een wespennest tussen ons in hebben, waar ik tot nu toe het meeste last van heb. (Hoewel ik sinds dinsdagavond nog geen nieuwe meer heb gezien durf ik nog geen 'gehad' achter de vorige zin te zetten.) Dankzij mijn geweldige collega B. heb ik dinsdagavond een of ander poeder rond en in de mogelijke ingang 'gestrooid'. Toen ik na het hockeyen om een uur of 0.00 thuis kwam lagen er nog/weer twee dooie wespen, sindsdien is er nog geen een bijgekomen.
Die wespen heb ik laten liggen om te kijken of er nog nieuwe bijkwamen. Ja ik weet een rare gedachtekronkel want ik had ze net zo goed kunnen opruimen… Maar dan had ik dit stukje niet kunnen schrijven.
Want vanochtend zit ik te ontbijten, muziekje aan en opeens denk ik weer zzzzz te horen. Geluid uit, goed luisteren: niets. Eens rondkijken in mijn study-deel van de kamer: niets. Nog eens in de vensterbank gekeken en wat zie ik? Twee onthoofde wespen! Bij nadere inspectie blijkt dat de wespen die ik had laten liggen niet meer op hun plek liggen. Echt waar!
Wat is hier gebeurd? Diverse scenario's hebben zich al in mijn hoofd afgespeeld.
1. De Opper van de Koningin heeft als laatste daad de twee onthoofd volgens traditioneel ritueel, om daarna naar het nest af te dalen en samen met zijn geliefde Koningin te sterven.
2. Er is een huurmoordenaar ingezet door de Opper en deze spin heeft zijn draadje om de dode wespen hun nekje gesponnen om het alombekende ritueel uit te voeren. Hierna is hij beloond met de toestemming een fantastisch mooi web op mijn fiets te mogen spinnen.
3. Ik loop in mijn slapeloze nachten te slaapwandelen en heb in een nachtmerrie de wespenhoofdjes van hun romp gescheiden met hulp van het geboortekaartje dat nog in mijn vensterbank staat.
Ik kan zo 1-2-3 dit mysterie niet oplossen, jij?
Een op de achtx85
… vrouwen krijgt borstkanker. Sandra Koolmees was daar een van en helaas is ze er niet meer, maar ze heeft wel een mooi boek achtergelaten met bovenstaande titel. Je wordt al snel gegrepen door haar verhaal en schrijfstijl. Het is een boek waar je af en toe bij huilt, maar evenzo vaak glimlacht dan wel hardop moet lachen.
Met enige verbazing merkte ik dat ook voor mij het boek heel herkenbaar is. Sandra was alleen, maar kon gelukkig rekenen op haar familie en vrienden. Ze woonde in de Rivierenbuurt en haar weg naar het OLVG (ook mijn ziekenhuis) fiets ik in het boek zo met haar mee. Sterker we hadden dezelfde oncoloog/chirurg, dokter Borgstein.
In dezelfde week dat een leesvriendin (I.) van mij mailde dat ze een borstamputatie moest ondergaan mailde de zus van Sandra, Marleen naar haar elftal, mijn elftal, dat haar zus weer borstkanker had. Dan zit je even wezenloos naar je scherm en naar buiten te staren.
Inmiddels zijn we meer dan een jaar verder en is bij I. alles goed gegaan en Sandra heeft haar boek achtergelaten. Mijn leesclubje heb ik dit boek aangeraden en eerlijk gezegd was ik al weer vergeten wat mijn leesvriendinnetje I. was overkomen. Gelukkig reageerde ze nog geen twee weken later met:
x93Dank voor tip Clarine, heb het in een ruk uitgelezen. Zeer herkenbaar, en gelukkig met zoveel humor geschreven, ik kan het iedereen aanraden,het geeft heel veel informatie. Je mag het ook van mij lenen, maar er is al een wachtrijx94
En I. heeft gelijk, het is een aanrader voor iedereen die dit in haar/zijn omgeving heeft meegemaakt.
Een op de achtxe2x80xa6
… vrouwen krijgt borstkanker. Sandra Koolmees was daar een van en helaas is ze er niet meer, maar ze heeft wel een mooi boek achtergelaten met bovenstaande titel. Je wordt al snel gegrepen door haar verhaal en schrijfstijl. Het is een boek waar je af en toe bij huilt, maar evenzo vaak glimlacht dan wel hardop moet lachen. Met enige verbazing merkte ik dat ook voor mij het boek heel herkenbaar is. Sandra was alleen, maar kon gelukkig rekenen op haar familie en vrienden. Ze woonde in de Rivierenbuurt en haar weg naar het OLVG (ook mijn ziekenhuis) fiets ik in het boek zo met haar mee. Sterker we hadden dezelfde oncoloog/chirurg, dokter Borgstein. In dezelfde week dat een leesvriendin (I.) van mij mailde dat ze een borstamputatie moest ondergaan mailde de zus van Sandra, Marleen naar haar elftal, mijn elftal, dat haar zus weer borstkanker had. Dan zit je even wezenloos naar je scherm en naar buiten te staren. Inmiddels zijn we meer dan een jaar verder en is bij I. alles goed gegaan en Sandra heeft haar boek achtergelaten. Mijn leesclubje heb ik dit boek aangeraden en eerlijk gezegd was ik al weer vergeten wat mijn leesvriendinnetje I. was overkomen. Gelukkig reageerde ze nog geen twee weken later met: xe2x80x9cDank voor tip Clarine, heb het in een ruk uitgelezen. Zeer herkenbaar, en gelukkig met zoveel humor geschreven, ik kan het iedereen aanraden,het geeft heel veel informatie. Je mag het ook van mij lenen, maar er is al een wachtrijxe2x80x9d En I. heeft gelijk, het is een aanrader voor iedereen die dit in haar/zijn omgeving heeft meegemaakt.
Foto’s
Commandant van de kazerne, Generaal Mart De Kruif (gouverneur van Amsterdam), de heren Van Bronkhorst en Kuijt.
Let op de brandweerman en de kleur van zijn helm…
De heren voor de verkleedpartij.
Hieronder tussen de staf: oud-hockeyer Hans Jorritsma die al decennia het NL-11tal begeleidt en heel veel regelt. Kees Jansma draait zich net om. Begeleidt door Belgische collega's die toevallig op de kazerne aanwezig waren.
Foto’s
Commandant van de kazerne, Generaal Mart De Kruif (gouverneur van Amsterdam), de heren Van Bronkhorst en Kuijt.
Let op de brandweerman en de kleur van zijn helm…
De heren voor de verkleedpartij.
Hieronder tussen de staf: oud-hockeyer Hans Jorritsma die al decennia het NL-11tal begeleidt en heel veel regelt. Kees Jansma draait zich net om. Begeleidt door Belgische collega's die toevallig op de kazerne aanwezig waren.